Zabójstwo gen. Włodzimierza Ostoi- Zagórskiego- zbrodnia niemal doskonała ludzi Piłsudskiego

Włodzimierz_Ostoja-Zagórski

W maju bieżącego roku obóz rządzący PiS świętować zapewne będzie  90 rocznicę „sanacji Polski”, co jak wiemy jest czarną datą zamachu majowego Józefa Piłsudskiego, czyli de facto zabójstwa suwerennej Polski- narodowo-ludowej. Nie obyło się jak wiemy bez zwykłych, haniebnych mordów personalnych. Jedną z najbardziej znanych ofiar siepaczy „sanacyjnych” był generał Włodzimierz Ostoja -Zagórski.

Po wydanej w roku 2007 autorstwa Piotra Kowalskiego książce: „Generał brygady  Włodzimierz Ostoja-Zagórski( 1882-1927)” nakładem wydawnictwa Bellona ukazała się właśnie  książka Andrzeja Ceglarskiego ” Sprawa Generała Zagórskiego. Zabójstwo prawie doskonałe”

zagorski_20160204140750

Czytamy w stopce wydawniczej: „Główny bohater książki generał Włodzimierz Ostoja-Zagórski to postać niezwykła. Erudyta, poliglota, bohater licznych pojedynków, miłośnik i propagator rozwoju techniki wojskowej, ale zarazem człowiek wielkiej, niepohamowanej ambicji, który odegrał w latach Wielkiej Wojny i pierwszych latach kształtowania Polski niepodległej ogromną rolę. W książce przybliżona zostaje postać generała, choć nie jest to biografia. Istotą książki jest zmierzenie się z fascynującą historyczną zagadką.W książce przedstawiona zostaje po raz pierwszy po upływie 88 lat od zdarzenia w sposób wyczerpujący historia zaginięcia generała Zagórskiego co okazało się być frapującym i wciągającym zajęciem. „

Odsyłamy do obu książek, ale póki co pozwalamy sobie zachęcić Państwa do mniejszych form publicystycznych poświęconych zabójstwu generała Zagórskiego, a także do sejmowego wystąpienia posła LPR, Witolda Bałażaka.

PZ

SZLACHTOWANIE GENERAŁA ZAGÓRSKIEGO
MOTTO: Jest jedna tylko rzecz w życiu ludzi, narodów i państw, która jest bezcenna. Tą rzeczą jest honor.
Józef Beck, Sejm RP, 5 maja 1939
Zdaję sobie sprawę, że wyrażanie negatywnych opinii o Józefie Piłsudskim w sierpniu ( rocznica Bitwy Warszawskiej) i listopadzie ( rocznica 1918 r.) uważane jest za wysoce niestosowne ( już na pewno w kręgach miłościwie nam panującej neo-piłsudczyzny, czyli V Brygady). Postanowiłem przeto w tzw. międzyczasie przypomnieć, a nawet skomentować słynną- dzisiaj wstydliwie chowaną pod sukno- sprawę generała Włodzimierza Zagórskiego.
Przed wybuchem I wojny światowej Zagórski był prominentnym oficerem II Oddziału Sztabu Generalnego w Wiedniu. Odpowiadał za kierunek rosyjski, to znaczy podlegały mu odpowiednie wysunięte ekspozytury wywiadowcze (Hauptkundschaftstellen) w Krakowie, Przemyślu oraz Lwowie, które z kolei zatrudniały sieć agentów, w tym samego Piłsudskiego. Ja wiem, nawet dzisiejsi apologeci marszałka ( vide:  dr Ryszard Świętek , „ Lodowa ściana”) , idąc zresztą- bo inaczej nie można- śladem autorów PRL-owskich ( Zbigniew Cieślikowski, Jerzy Rawicz) i emigracyjnych ( Jędrzej Giertych), potwierdzają fakt współpracy tegoż z wywiadem wojskowym Austro-Węgier ( w tym branie  pieniędzy), ale rozgrzeszają takie praktyki, gdyż służyć miały one walce o niepodległą Polskę. Zapominają wszelako, że jak napisał  prof. Maciej  Giertych: Wywiady płacą agentom, bo są im przydatne ich usługi. Gdyby nie były przydatne- nie płaciłyby (Opoka, nr 25, luty 1998). Co więcej, płacą, a czasami, w ramach handelku, wymieniają się informacjami z wywiadami nawet wrogich państw. Nie dałbym głowy, że Austriacy incydentalnie podrzucali Rosjanom jakieś papiery dotyczące np. warszawskich struktur PPS. Strasznie śmierdząca sprawa, ale kto raz z wywiadem zaczyna, ten w g**** wchodzi.
Zagórski osobiście poznał Piłsudskiego dopiero po wybuchu wojny, gdy został z ramienia Austriaków szefem sztabu Komendy Legionów, czyli de facto przełożonym skromnego brygadiera. Panowie znienawidzili się. Uczucie to przeniosło się na I połowę lat dwudziestych z jednego podstawowego powodu: Zagórski nie wyzbył się pamięci, jak inni polscy oficerowie z dawnej armii austro-węgierskiej. Wiedział o Piłsudskim dużo, za dużo, a Marszałek- o czym milczą jego wielbiciele, chciał o niekoniecznie chlubnej przeszłości zapomnieć. Dlatego już jesienią 1925 r. mobilizuje przeciwko utalentowanemu organizatorowi polskiego lotnictwa opinię publiczną, wikłającą go w aferę  Frankopolu ( kompletna, ale nośna społecznie bzdura), czy oskarżającą  o brak patriotyzmu w latach Wielkiej Wojny. W tym wypadku ogarem okazał się, podług celnego określenia Stanisława Cata- Mackiewicza, nieuk o psychologii łobuza , frazes pozbawiony wszelkiej treści, czyli Wojciech Stpiczyński- nie bez kozery twórca nic nie znaczącego hasła sanacja.  Oczywiście nienawiść wzrośnie, gdy w maju 1926 r. Zagórski- szef  Departamentu Lotnictwa- stanie po stronie prawowitych władz Rzeczypospolitej, broniąc Warszawy przed  rebeliantami.
Zagórski został aresztowany przez zwycięskich buntowników w Wilanowie w dniu 16 maja 1926 r. Po kilku dniach, wraz z innymi generałami ( m.in. właściwym zwycięzcą Bitwy Warszawskiej- Tadeuszem Rozwadowskim) przewieziono go do więzienia na wileńskim przedmieściu Antokol. Siedział tam do sierpnia roku następnego. To wiemy na pewno.

GDZIE JEST GENERAŁ ? ( WERSJA REŻIMOWA)

Podług oficjalnej wersji Zagórskiego zwolniono z aresztu w Wilnie 6 sierpnia 1927 r. Generał w towarzystwie żandarmów przyjechał pociągiem do Warszawy i prosto z dworca kazał się zawieść autem do… Łaźni Fajansa na Krakowskim Przedmieściu. Pożegnał się z obstawą i … wyparował- najpewniej uciekł, czyli zdezerterował z wojska. Później uzupełniano ją o inne elementy, np. oświadczenie niejakiego Dawida Erdkracha ( homoseksualisty, oszusta i podwójnego szpiega; już niewiadomo od kogo dostał czapę podczas II wojny światowej), że ten widywał go dość często w wiedeńskich kawiarniach. Sanacyjna propaganda nie popisała się: wszystko to było prymitywne, naciągane i nielogiczne.

GDZIE JEST GENERAŁ? ( WERSJA NIEOFICJALNA)

Przedstawiona poniżej wersja generalnie , przynajmniej w moim odczuciu, odpowiada prawdzie. Rzecz jasna pewnych szczegółów nie da się już jednoznacznie ustalić. Podaję ją w oparciu o źródło, które ujawnię każdemu, kto o to poprosi. A zatem, co się stało z nieszczęsnym generałem?
Przede wszystkim powróćmy do antokolskiego więzienia. W przeciwieństwie do innych uwięzionych generałów przechodzących rodzaj załamania psychicznego lub też podupadających gwałtownie na zdrowiu ( Rozwadowski), Zagórski jest w dobrej formie. Odgraża się, że ujawni kompromitujące papiery z przeszłości, że jego uwięzienie to skandal itd. Słowem- nie daje się zmiękczyć. W nocy z 5/ 6 sierpnia , na podstawie pisemnego rozkazu, zabierają go z kazamatów kapitanowie Miładowski i Myśliszewski ( w asyście żandarmów). Wcześniej ubierają w cywilne ubranie, w tym umyślnie za duży kapelusz. Wszyscy podążają na dworzec. Zagórski podróżuje do Warszawy w szczelnie zasłoniętym przedziale pociągu. W stolicy na peronie dodatkowo czekają ( w cywilu!) kapitanowie Płaskowski, były szef Oddziału II z D.O.K. Grodno, Włoskowicz oraz organizator ówczesnego „Strzelca”, słynny Łokietek. Dworzec pustoszeje, piłsudczycy prowadzą generała do czekających w pobliżu aut. Jedno z nich miało numer rejestracyjny W-6141. Zapisał go jakiś kolejarz.
Początkowo uwolnionego więźnia  zawieziono do Walerego Sławka na ulicę Chopina 1. Zagórski znał przyszłego prezesa BBWR z działalności szpiegowskiej na rzecz Austro-Węgier pod pseudonimem Stefan Pierwszy ( Stefanem Drugim  był sam Piłsudski: panowie brali pieniądze w HK-Stelle Krakau), miał odpowiednie raporty, kwity itd. Teraz Sławek zaklina go, by je wydał, a Piłsudski wszystko wybaczy. Generał w ostrych słowach odmawia. Wtedy Sławek przekazuje ofiarę osławionemu majorowi Zygmuntowi Wendzie ( wtedy szefowi ochrony Piłsudskiego, po wybuchu wojny kierownikowi Obozu Zjednoczenia Narodowego)- dla zmiękczenia uporu. Ten przewozi nieszczęśnika do lokalu Strzelca  przy ulicy Dobrej 2.
Na Dobrej oprawcy  związują Zagórskiemu ręce na plecach, obrzucają wyzwiskami, biją po twarzy, kopią i okładają szablami- zrazu płazem. Generał nie chce współpracować, zatem przypalają mu skórę papierosami, cygarami oraz kłują sztychem szabli. W torturowaniu Zagórskiego uczestniczyli ( trudno ustalić, kto biernie, a kto czynnie): ppłk. Piątkowski i Józef Beck, major Wenda, kapitanowie Kowalski, Miładowski, Myśliszewski, Płaskowski oraz Łokietek. Na pewno, wbrew pogłoskom, wśród egzekutorów nie było Bolesława Wieniawy- Długoszowskiego. Można mu wierzyć na słowo- niekoniecznie trzeźwe. To był wprawdzie człowiek nie pozbawiony wad, ale niezdolny do takiego świństwa.
Zagórskiego dręczono w ten sposób przez kilka dni. Podczas jednej z tych szczególnych sesji generałowi udało się uwolnić i zdzielić krzesłem dwóch oprawców ( trafili do szpitala). Wersja, tym razem niepotwierdzona, głosi, że w wynikłym zamieszaniu ofiara podbiegła do samego Piłsudskiego ( a dyktator dyskretnie nocą odwiedził lub odwiedzał lokal Strzelca), policzkując go. Wtedy miał paść rozkaz:skończyć z nim…, niech zabierze swą tajemnicę do grobu. Jak było w tym konkretnym momencie- trudno powiedzieć, faktem natomiast jest, że śmierć Zagórskiego była straszna, rzeźnicza. Były dowódca lotnictwa został dosłownie rozsiekany szablami- do tego stopnia, iż ręce, którymi zasłaniał głowę wisiały na rękawach. Konającego dobił z pistoletu- strzał w tył głowy-  major Wenda? Beck? Któryś z kapitanów?.  Zmasakrowane zwłoki najpierw przewieziono do Fortu Legionów przy szosie Grójeckiej, a następnej nocy do Wilanowa, gdzie zaszyte w worek obciążony kamieniami rzucono do Wisły.
W ten nieskomplikowany sposób uratowano honor  ludzi walczących o wyśnioną, niepodległą Ojczyznę
DARIUSZ  RATAJCZAK (nieżyjący,  cześć jego pamięci !)

„Co naprawdę stało się z generałem Zagórskim?”

6 sierpnia mija 85 lat od tajemniczego zaginięcia generała Włodzimierza Ostoi – Zagórskiego. Jego zniknięcie jest jedną z najbardziej sensacyjnych i do dnia dzisiejszego niewyjaśnionych zagadek okresu międzywojennego.

Włodzimierz Zagórski

Sprawa ta budzi bardzo wiele kontrowersji nie tylko ze względu na brak jasnych poszlak wskazujących na dalsze losy generała, ale także ewentualnych przyczyn jego zniknięcia. Mimo wielu prób rozwikłania tej zagadki, do dnia dzisiejszego nie można jednoznacznie uznać żadnej z teorii za całkowicie przekonywującą. Po raz ostatni widziano go 6 sierpnia 1927 roku późnym wieczorem w okolicach pomnika Adama Mickiewicza na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie. Tego dnia został wypuszczony po ponad rocznym pobycie w wileńskim Wojskowym Więzieniu Śledczym na Ant0kolu. Został w nim osadzony po przewrocie majowym wraz z generałami Rozwadowskim, Jaźwińskim i Malczewskim.

Wbrew wojskowemu kodeksowi karnemu, który mówił o ośmiodniowym okresie od przekazania akt prokuratorowi po zakończeniu śledztwa, przez cały ten czas nie otrzymał on aktu oskarżenia, przetrzymując go ten sposób bez żadnych podstaw prawnych. Zagórski wielokrotnie ze swoim adwokatem Franciszkiem Sznarbachowskim składali wnioski o uchylenie aresztu z powodu zakończenia śledztwa, jednakże pisma te jednak pozostawały bez żadnej odpowiedzi1. W śledztwie w stosunku do Włodzimierza Zagórskiego wyselekcjonowano cztery główne zarzuty, które próbowano poprzeć materiałem dowodowym. Miało to być rzekome zastrzelenie przez niego dwóch szeregowych wartowników, nieuiszczenie opłaty za naprawę samochodu stanowiącego prywatną własność, rekwizycję samolotów cywilnych, bombardowanie miasta w  dniach od 12 do 14 maja 1926 r.2

Czy zaplanowano jego zaginięcie?

6 sierpnia w wielkiej tajemnicy udał się do Wilna kpt. Miładowski, który dostał od szefa Gabinetu Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych, ppłk Prystora polecenie przywiezienia Zagórskiego do Warszawy. Wszystko to miało odbyć się bez „niepotrzebnego rozgłosu”3. Cieślikowski, Rawicz i Kowalski, autorzy trzech prac badających sprawę zaginięcia twierdzą, iż podejrzany wydaje się fakt zwolnienia generała z więzienia w zupełnej tajemnicy. Nie poinformowano go bowiem, ani w jakim celu ma udać się do Stolicy, ani tego, że de facto jest wolny, nie okazano mu nakazu zwolnienia, nie stwierdził własnym podpisem przyjęcia do wiadomości decyzji sądu, nie wydano mu jego depozytu.  Lucjan Miładowski zeznał później, iż 4 sierpnia dostał od płk Prystora rozkaz wyjazdu do Wilna, w celu przywiezienia gen. Zagórskiego do Belwederu.4 Została mu wręczona zalakowana koperta zaadresowana do ppłk Wełdycza, pełniącego wówczas funkcję prokuratora przy Wojskowym Sądzie Okręgowym, z poleceniem jej osobistego wręczenia. Otrzymał również ustną instrukcję zachowania w  tajemnicy wyjazdu, „żeby z przyjazdu gen. Zagórskiego nie robić żadnej sensacji, żeby nie rzucało się w oczy, że jest on aresztowany”.5 Historycy zajmujący się tą sprawą twierdzą, iż działania podjęte ppłk Wełdycza niewątpliwie świadczą o przekazanych mu instrukcjach. Jako przykład podają sprawę nakazu zwolnienia. 6 sierpnia Zagórski wraz z kpt. Miładowskim opuszczają Wilno, ale dopiero dwa dni później do więzienia wpłynie nakaz zwolnienia6.

O 8:20 Zagórski wraz z kpt. Miładowskim wsiedli do pociągu relacji Wilno – Warszawa. Około godziny dwudziestej, kiedy to pojawili się na Dworcu Wileńskim, czekał już na nich mjr Wenda wraz z towarzyszącymi mu szeregowcem Mieczysławem Cemplem oraz Stefanem Wernerem. Plan zakładał, iż w obawie przed ewentualnymi manifestacjami towarzyszył mu oficer (kpt. Miładowski), który następnie miał przywieść go do raportu u Marszałka Piłsudskiego, po czym „gen. Zagórski miał wyjść sam i  swobodny na ulicę.”7 Jednakże plan uległ zmianie z powodu wcześniejszej pory wyjazdu Józefa Piłsudskiego z Warszawy, w związku ze Zjazdem Legionistów w Kaliszu i  Szczypiornie.  Poinformowano Zagórskiego, iż w wyniku nieobecności Piłsudskiego w Warszawie, nie może dojść do umówionego spotkania. Kapitan Miładowski zakomunikował mu, że jest wolny, tylko ma zgłosić się telefonicznie w poniedziałek wieczór lub wtorek rano do raportu u p. Ministra.

Według zeznań świadków Zagórski oddał do przechowalni na dworcu swój bagaż. Major Wenda zaproponował mu podwiezienie, z czego gen. Zagórski miał skorzystać. Na Krakowskim Przedmieściu poprosił jednak o zatrzymanie auta, twierdząc, iż chce tu wysiąść, aby móc skorzystać z publicznej łaźni „Pod Messalką”. Podczas przesłuchania wszyscy, którzy mieli kontakt z generałem Zagórskim, podali podobną wersję wydarzeń. To tutaj mieli go widzieć po raz ostatni.

Śledztwo

Gdy ani ósmego ani dziewiątego sierpnia Zagórski nie zgłosił się na umówione spotkanie z Piłsudskim, 10 sierpnia wszczęto śledztwo w tej sprawie. Prowadzenie dochodzenia powierzono oficerowi sądowemu kpt. Pileckiemu. Jeszcze tego samego dnia przesłuchał on mjr Wendę oraz kierowców kolumny samochodowej GISZ, Cempla i Wernera. Udał się także na dworzec kolejowy w celu sprawdzenia przechowalni bagażu. Na miejscu okazało się, iż jeszcze 6 sierpnia niezidentyfikowana osoba odebrała rzeczy pozostawione w  depozycie. Nie udało mu się odnaleźć tragarza pełniącego tamtego wieczora dyżur. Odwiedził także mieszkanie Zagórskiego znajdujące się przy ulicy Foksal  17, jednakże od czasu jego pobytu w Więzieniu Śledczym było ono wynajmowane. Nie widziano go również w mieszkaniu bratanka zaginionego. Stefan Zagórski dopiero 7 sierpnia, będąc w trakcie delegacji w Częstochowie, dowiedział się z informacji zamieszczonych na łamach prasy o wypuszczeniu wuja z więzienia. Zaskoczony faktem nie poinformowania go o tym zdarzeniu, wystosował telegram do Wilna zaadresowany do Włodzimierza Zagórskiego, w  którym pytał się go czy to prawda oraz kiedy w takim razie przyjedzie do  Warszawy.

Zbigniew Cieślikowski w swojej pracy ponownie zwraca uwagę na rażące nieprawidłowości w działaniu śledczego. Zarzuca Pileckiemu wybiórcze i  niezgodne z procedurami prowadzenie śledztwa. Nie zadał on wielu istotnych pytań, które być może rzuciłyby nowe światło na przebieg wydarzeń, poszerzając w ten sposób niektóre istotne w tej fazie śledztwa kwestie. Kpt. Pilecki nie stwierdził np. kto poza nim i płk Prystorem wiedział o celu wyjazdu Miładowskiego do Wilna oraz kto poza ppłk Wełdyczem, mjr Dworzakiem i  kpt. Tymańskim poinformowany był o wyjeździe gen. Zagórskiego do  Warszawy. Nie wiadomo też czym podyktowane było zachowanie w tajemnicy wyjazdu kpt. Miładowskiego do Wilna, a także jego asystowanie uwolnionemu w drodze powrotnej do Warszawy. Czy tylko z powodu obaw przed manifestacjami? Pilecki nie sporządził także notatki zawierającej informacje, jakie osoby poinformowane były o terminie zwolnienia Zagórskiego z  więzienia i jego przyjazdu do Stolicy8

Nieco więcej do śledztwa wniosło zeznanie dwóch posterunkowych pełniących w tym dniu na Dworcu Wileńskim służbę. Podali oni, iż widzieli około godziny 20:00 samochód wojskowy z oficerem w stopniu porucznika za kierownicą. Tablica rejestracyjna, jaką miał pojazd należała do typu wojskowego, którą posiadają samochody z Zamku lub Belwederu. Samochód stał źle zaparkowany przez co utrudniał przejazd jezdnią pozostałym. Starszy Posterunkowy Rudziński zauważył, że w samochodzie oprócz kierowcy siedziały trzy osoby. Pomiędzy dwoma wojskowymi, których rangi nie pamięta, siedział jeden cywil. Auto to odjechało 10 minut po przybyciu pociągu z Wilna w kierunku mostu Kierbedzia. W tym samym czasie zauważył Rudziński, kolejne wojskowe auto zaparkowane przed dworcem. Nie widział jednak, ani kto siedział za kierownicą, ani ile osób znajdowało się wewnątrz pojazdu. Jedyne na co zwrócił uwagę to bagaż przyniesiony przez tragarza, który został włożony do środka9

W tym miejscu należy również wspomnieć o pewnej niezgodności. Według zeznań samego majora Wendy, poinformował on Zagórskiego o fakcie zwolnienia z więzienia, gdy ten przybył na Dworzec Wileński. Nie mógł jednak w świetle prawa tego uczynić, gdyż nie posiadał on uprawnień do czynności procesowych.

12 sierpnia oskarżono gen. Zagórskiego o dezercję. Sprawę przejął sędzia śledczy mjr Wilhelm Mazurkiewicz. Następnego dnia w „Monitorze Polskim” opublikowano oficjalny komunikat w tej sprawie. Ministerstwo Spraw Wojskowych podało w nim kilka niemających pokrycia dowodowego faktów, np. że Prokurator Wojskowy zamierzał doręczyć gen. Zagórskiemu akt oskarżenia osobiście. Dodatkowo podano informację, jakoby w poszukiwaniach oprócz Żandarmerii Wojskowej, udział brała Policja Państwowa, co było niezgodne z prawdą. Na łamach pracy rządowej ukazywały się artykuły podające, iż Zagórski zbiegł za granicę w obawie przed procesem.

Należy zwrócić uwagę na fakt, iż „w aktach śledztwa brak jest najmniejszej wzmianki o jakikolwiek planie działań, wytypowaniu osób lub zagadnień do sprawdzenia, nakreśleniu osób lub podejrzanych itp. Szczególnie razi przy założeniu „systematycznych poszukiwań”, brak zalecenia ustalenia osób, które 6 sierpnia widziały gen. Zagórskiego oraz sporządzenia wykazu osób, które wiedziały o zwolnieniu generała z aresztu i jego przyjeździe do Warszawy, a także osób, u których mógł znaleźć schronienie.”10 Trudno nie zgodzić się z uwagami Cieślikowskiego.

W trakcie śledztwa okazało się, że nie można potwierdzić zeznań mjr Wendy czy kpt. Miładowskiego dotyczących opuszczenia auta przez Zagórskiego na Krakowskim Przedmieściu11. Po przesłuchaniu posterunkowego, który 6 sierpnia pełnił służbę w tamtym miejscu oraz sprzedawczyni z kiosku usytuowanego przy zbiegu ul. Trębackiej i Krakowskiego Przedmieścia jasno wynika, iż nie mógł w tamtym miejscu wysiąść generał. Znajdował się tam bowiem przystanek tramwajowy i autom nie wolno się było zatrzymywać. Gdyby doszło do takiej sytuacji wyżej wymienione osoby zwróciły by zapewne na to uwagę, szczególnie kiedy chodziło o samochód wojskowy. Ponadto nie widzieli osoby podobnej do zaginionego. Nasuwa się więc pytanie: gdzie w takim razie wysiadł Zagórski? A może podano tę wersję wydarzeń po to, aby ukryć fakt morderstwa?

Próby zatarcia śladów

30 sierpnia wyłowiono z Bałtyku list rzekomo napisany ręką gen. Zagórskiego. Jego treść brzmiała następująco: „Do wszystkich, którzy się mną interesują. Pocałujcie mnie w nos. Jestem tam gdzie mi się podoba. W każdym razie nie tam, gdzie myślicie. Proszę o paszport zagraniczny.” Podpisano gen. Zagórski12. Podobna sytuacja powtórzyła się dwa tygodnie później, gdy dwunastego i trzynastego września do Zarządu Kasyna Oficerskiego 1 Pułku Lotniczego oraz Zarządu Funduszu dla Wdów i Sierot dla Poległych Lotników, nadeszły listy podpisane przez zaginionego generała. Zagórski miał zaciągniętą pożyczkę i w listach tych zwracał część długu. Ekspertyza grafologiczna przeprowadzona przez śledczych wykazała, że listy te niewątpliwie zostały napisane przez generała Zagórskiego. Innego zdania była bratanica zaginionego – Irena Ostoja – Zagórska. Nie porównano bowiem charakteru pisma listów wysłanych we wrześniu, z dokumentami, które zostały napisane za życia generała, co stanowi rzeczowy błąd śledztwa. Cieślikowski zwraca również uwagę na nazwisko jednego z grafologów, Henryka Kwiatkowskiego, który już przed wojną występował w charakterze biegłego podczas procesów sądowych, a jego opinie często były podważane przez linię obrony13. Ponownie badania przeprowadził Zakład Kryminalistyki KG MO,  które potwierdziły relację Ireny Zagórskiej.

Należy jednak równocześnie pamiętać, że prasa endecka motyw zaginięcia Zagórskiego przez kilka następnych lat wykorzystywała jako argument w walce z obozem sanacyjnym. Piłsudski był więc osobiście zainteresowany sprawą. Faktem jest, że w spisie dotyczącym sprawy brakuje części dokumentów, które najprawdopodobniej zostały wypożyczone w trakcie dochodzenia i na co wskazuje sygnatura, część z nich wpłynęła z powrotem dopiero później bądź wcale. Trzej historycy zgodnie twierdzą, iż jest to dowód na likwidowanie niewygodnego materiału źródłowego.

W kręgu mitów i faktów

Już kilka dni po zaginięciu gen. Włodzimierza Zagórskiego pojawiło się wiele teorii, niekiedy o charakterze spiskowym, związanych z jego domniemanymi losami. Część z nich od razu uznano za wyssane z palca, inne natomiast wydawały się mieć realne podłoże. Śledztwo nie dostarczyło jasnej odpowiedzi na to pytanie.

Pierwsza światło dzienne ujrzała teoria lansowana przez obóz sanacyjny, jako odpowiedź na pytania prasy i opinii publicznej związane z tajemniczym zniknięciem generała.

Zagórski miał zbiec na teren Niemiec bądź Czechosłowacji. Świadczyć o tym miały listy, które zostały wysłane we wrześniu 1927 roku do Zarządu Kasyna oraz Zarządu Funduszu dla Wdów i Sierot dla Poległych Lotników. Na kopercie widnieje stempel gdańskiej poczty. Można odnieść wrażenie, że osoby związane z tą sprawą, starały się na siłę odwrócić uwagę śledczego i opinii publicznej od prawdziwego scenariusza wydarzeń, próbując udowodnić tę tezę. Gdzie więc w takim razie mógł znaleźć się Zagórski? Czy nielogiczna byłoby z jego strony próba kontaktu z rodziną i najbliższymi przyjaciółmi? Dlaczego nie skorzystał z możliwości nagłośnienia swojej sprawy w mediach i instytucjach, które żywo interesowały się jego losem? Można odpowiedzieć, iż nie uczynił tego z troski o własne życie. Dlaczego więc od dnia jego zniknięcia, nie skontaktował się z rodziną, nawet w momencie, gdy jego przeciwnicy zostali zepchnięci na dalszy plan życia politycznego? Wyjaśnienie w tej sprawie mogłaby jednoznacznie dać niezależna ekspertyza grafologiczna. Faktem jest jednak to, iż z zachowanej dokumentacji jasno wynika, iż ktoś starał się nadać tokowi śledztwa odpowiedni kierunek. Rozesłano listy gończe za poszukiwanym, jednakże śledztwo prowadzone przez poszczególne służby policyjne, nie potwierdziło obecności Zagórskiego na terytorium większości państw europejskich. Polskie MSZ aż do 1939 roku nie wycofało listów gończych za Włodzimierzem Zagórskim, nawet wówczas gdy jasnym stało się, iż generał nie żyje14.

List gończy za gen. Zagórskim

Lansowanie teorii o dezercji Zagórskiego było na rękę obozowi rządzącemu. Ucinano w ten sposób wszelkie spekulacje na temat jego tajemniczego zaginięcia i łączenia tej sprawy z osobami związanymi ze środowiskiem sanacyjnym. Istnieje prawdopodobieństwo, iż władza, której zależało na podtrzymaniu wśród opinii publicznej tego stanu rzeczy, spreparowała wiadomość wyłowioną z Bałtyku oraz listy, które przyszły we wrześniu do Kasyna Oficerskiego 1 Pułku Lotniczego oraz Zarządu Funduszu dla Wdów i Sierot po Poległych Lotnikach.

19 sierpnia do gen. Dańca zgłosił się gen. Marian Kukiel z oświadczeniem, że Zagórski ma znajdować się na terenie Fortu Legionów, gdzie w „oddzielnej celi, niewidocznej dla robotników jest przetrzymywany.”15 Informacja ta spowodowała, iż rozpoczęto poszukiwania w Warsztatach Amunicji Specjalnej znajdujących się na terenie Fortu Legionów Dąbrowskiego. Zbigniew Cieślikowski zwraca uwagę na pobieżnie przeprowadzone  przeszukania. Opuszczono wiele pomieszczeń, nie przebadano tych zaplombowanych, nie wiadomo także ile było zabezpieczonych miejsc. W  protokole przeszukania nie ma również wzmianki, czy przeszukano miejsca objęte tajemnicą, o których wspominał gen. Kukiel, ani czy takie pomieszczenia faktycznie były16.

Przez cały okres śledztwa wpływały zgłoszenia od osób trzecich, w których informowano, iż widziano lub słyszano, że ktoś inny widział poszukiwanego generała. Jak zwykle w tego typu wypadkach, wpłynęło wiele informacji nieprawdziwych, często sprzecznych i wzajemnie wykluczających się.

Po opublikowaniu w prasie wiadomości o tajemniczym zaginięciu generała, kilkanaście osób zeznało bądź zgłosiło się, że ktoś inny widział Zagórskiego. Między innymi miano go widzieć w towarzystwie dwóch mężczyzn na stacji kolejowej w Laskowicach, wsiadającego do pociągu zmierzającego w kierunku Gdańska17 Kilka dni później pojawiła się informacja, którą przekazał fryzjer Komendy Miejskiej Edward Gąsowski znający z generała widzenia, jakoby ten przebywał na warszawskiej plaży „Poniatówka”. Miano go widzieć również 10 sierpnia w towarzystwie kilku osób w  restauracji Karpowicza w Zakopanem. Zgłoszenie to złożył znający się osobiście z generałem jeszcze sprzed 1914 roku, Zdzisław Zahaczewski18. Nie potwierdziły się te rewelacje. W trakcie konfrontacji okazało się, że mężczyzną, którego wzięto za Zagórskiego był Witold Leonhard, łudząco przypominający poszukiwanego19. Kuzynka generała, Stefania Zagórska zgłosiła, iż 11 sierpnia, około godziny 9:00, widziała go jadącego autem w towarzystwie nieznajomej kobiety na szosie z  Rabki do Chabówki.20 Również strażnik pełniący służbę na przejściu granicznym z Czechosłowacją, rozpoznał na zdjęciu przedstawiającego poszukiwanego mężczyznę, który miał w sierpniu przekroczył granicę. Żadna z tych teorii nie została poparta dowodami.

Istnieje również inna teoria związana z działalnością Zagórskiego we Francopolu, w okresie kiedy piastował urząd dyrektora Departamentu Lotnictwa. Zagórski po wyjściu z więzienia mógł obawiać się zemsty swoich byłych współpracowników, których skompromitował. Upozorował więc własne zaginięcie, ze strachu przed ludźmi powiązanymi z aferą w firmie Francopol21.

Wersja ta wydaje się niedorzeczna z kilku powodów. Po pierwsze, czy zemsta byłych kolegów była, aż tak groźna dla generała, że zmuszony był sfingować własną śmierć? Po drugie, czy jeszcze przed aresztowaniem Zagórskiego obawiał się on o własne życie? Przecież od czasu wybuchu afery i  odwołaniu Zagórskiego z zajmowanego stanowiska, do chwili jego internowania po przewrocie majowym minęły dwa miesiące. Dodatkowo nie ma żadnych śladów, aby osoby związane z tą aferą wyrażały jakąkolwiek chęć zemsty, albo groziły Zagórskiemu.

Jedną z bardziej fantastycznych wersji wydarzeń, było zeznanie Leona Sapiechy. Ten znany z pasji podróżowania arystokrata zeznał, iż podczas swojego pobytu w Kongu Belgijskim, spotkał się z bratem poszukiwanego, Juliuszem Ostoja – Zagórskim, który powiedział mu, iż czeka na przyjazd brata22.

W miarę upływu czasu od dnia zaginięcia gen. Zagórskiego, opinia publiczna coraz mniej wierzyła w wersję wydarzeń kreowaną przez władze. Pod  koniec sierpnia w większości panowało przekonanie o zamordowaniu Zagórskiego. Porywacze generała, a jednocześnie jego domniemani zabójcy musieli mieć coś wspólnego z obozem rządzącym, jeżeli okazali się nieuchwytni, a  władzy wyraźnie zależało, aby nieuchwytni pozostali23.

Zdaniem Wincentego Witosa osobami, które wykonały egzekucję byli Zygmunt Wenda, Józef Beck oraz Bogusław Miedziński24. Zwłoki Zagórskiego miały być następnie poćwiartowane i utopione w wodach Wisły, w worku wyłożonym kamieniami25.

Według innej nie mającej pokrycia dowodowego wersji wydarzeń, Zagórskiego miano zabić w twierdzy w Modlinie, albo jego zwłoki  wrzucono do Wisły26.

Krążyła jeszcze inna, całkiem nieprawdopodobna teoria. Zwłoki Zagórskiego miano przewieść do szpitala na Solcu, gdzie przy pomocy zaufanego lekarza, zniszczono je środkami chemicznymi. Resztki, które się zachowały, a  których nie udało się zniszczyć, utopiono w Wiśle27.

Swego czasu popularna była wersja, jakoby Zagórski został przeniesiony do Brześcia nad Bugiem i tam stracony. Według różnych wersji tego zdarzenia, generał po zwolnieniu z więzienia został albo od razu przeniesiony do Brześcia, bądź wywieziony dopiero z Warszawy. W stolicy udawał go zaś łudząco podobny kpt. Władysław Kowalewski. Dzięki tej maskaradzie obóz rządzący mógł ukrywać się za wersją, że uwolniony generał zdezerterował28.

Wokół tajemniczego zaginięcia gen. Włodzimierza Ostoi – Zagórskiego namnożyło się wiele spiskowych wersji wydarzeń. Na  szczególną uwagę zasługują dwie ogólne teorie. Pierwszą z nich jest przygotowana przez Zagórskiego ucieczka oraz upozorowanie zaginięcia. Drugą  natomiast morderstwo z inicjatywy władz sanacyjnych, na czele z Józefem Piłsudskim.

Na łamach prasy pojawiało się wiele hipotez bazujących na oficjalnej wersji wydarzeń, próbujących udowodnić zaplanowane przez Zagórskiego upozorowanie własnego zaginięcia oraz wyjazd poza granice Polski. Zastanówmy się jednak, czy  na podstawie ustaleń śledztwa ucieczka taka w przypadku generała była możliwa?

Mjr Mazurkiewicz bezspornie ustalił, iż gen. Zagórski nie został powiadomiony o celu swojego wyjazdu do Warszawy, nie wiedział de facto, że jest już wolnym człowiekiem. Informację tę przekazano mu dopiero po przyjeździe na Dworzec Wileński. Nie mógł więc wcześniej zaplanować mistyfikacji własnego zaginięcia.

Wykluczyłabym również argument ucieczki po 6 sierpnia 1927 roku. Po  pierwsze, Zagórskiego nie widziano nigdzie indziej niż na Dworcu Wileńskim. Zapadł się niczym kamień w wodę po domniemanym opuszczeniu samochodu na Krakowskim Przedmieściu. Co zrobiłby człowiek, który nagle po ponad rocznym pobycie w więzieniu dowiaduje się o wyjściu na wolność? Zagórski mógł udać się do rodziny, najbliższych29. Nie zrobił jednak tego, co może świadczyć o tym, że nie planował upozorowania zaginięcia. Pamiętajmy również o tym, że nie miał przy sobie większej sumy pieniędzy. Dodatkowo nie skontaktował się z rodziną i  przyjaciółmi nawet wtedy, kiedy widmo zemsty piłsudczyków zmalało. Wszelki ślad po nim zaginął. Zebrane elementy śledztwa przemawiają za tym, iż nie było to zaginięcie, ale zabójstwo.

Kto był zainteresowany śmiercią generała?

Wszystko wskazuje na to, że należy odrzucić spiskowe rewelacje, łącznie z  teorią o upozorowanym zaginięciu Zagórskiego, uznając, iż ślady związane z tą sprawą kierują ku środowisku piłsudczyków. Nie ma jednak jednoznacznych, dobitnych i niepodważalnych dowodów, które bezspornie przekonałyby o winie Józefa Piłsudskiego i podległych mu oficerów. Ten kierunek wytyczają jednak pewne fakty ustalone podczas śledztwa – m. in. przygotowana wcześniej operacja zwolnienia gen. Zagórskiego z Więzienia Śledczego w Wilnie, złamanie procedur sądowych, próby zacierania śladów.

Nasuwa się jednak pytanie, czym umotywować można ewentualny rozkaz Piłsudskiego o pozbyciu się nielubianego generała? Czy rzeczywiście Marszałek czuł się zagrożony przez domniemane posiadanie przez Zagórskiego kwitów na współpracę przedstawicieli PPS z wywiadem austriackim? Generał w latach 1911-1914 pełnił służbę w centrali austriackiego wywiadu wojskowego K-Stelle. Włodzimierz Zagórski wielokrotnie publicznie twierdził, iż w każdej chwili może ujawnić kompromitujące piłsudczyków materiały. Nigdy jednak tego nie zrobił, mimo iż przecież miał ku temu wielokrotnie okazję. Czy rzeczywiście więc był w posiadaniu tego typu dokumentów? Trudno jest to dzisiaj stwierdzić, nawet jeśli wielokrotnie w trakcie śledztwa jak i według opinii publicznej motyw ten był bardzo popularny. Zagórski mógł schować dokumenty u zaufanej sobie osoby, więc piłsudczycy podejmując decyzję o pozbyciu się generała, nie mieli pewności, czy kiedyś nie dotrą do opinii publicznej. Nie ma więc podstaw sądzić, że to właśnie z tego powodu Józef Piłsudski postanowił pozbyć się niewygodnego generała.

Inną możliwością, aczkolwiek równie mało prawdopodobną jest nienawiść jaka łączyła obie te postacie. Piłsudski znany był z bardzo długo chowanej urazy. Mógł więc skorzystać z okazji zemszczenia się na Zagórskim za jego działalność w Legionach. Wykorzystał więc oddanie podległych mu oficerów, którzy zaplanowali oraz dokonali zabójstwa Zagórskiego. Ta wersja przebiegu wydarzeń jest prawdopodobna, aczkolwiek czy Marszałek odważyłby się tylko z powodu własnych awersji narazić na ataki ze strony przeciwników politycznych i stracić zaufanie vox populi, jeśli zabójstwo Zagórskiego ujrzałoby światło dzienne? Mało prawdopodobne, aczkolwiek możliwe. Oczywistym jest bowiem, iż cała ta sprawa, jeśli tylko wyszła z inicjatywy obozu sanacji nie mogła ujść uwadze Marszała Piłsudskiego. Uważam, że  niemożliwym było zaplanowanie morderstwa tak ważnej osoby, nie tylko ze  względu na pozycję w hierarchii wojskowej jaką zajmował Zagórski, ale także z  uwagi jaką poświęcała opinia publiczna sprawie uwięzienia generała, bez wiedzy i  aprobaty Piłsudskiego.

Historyk zbliżony do obozu piłsudczykowskiego, Władysław Pobóg – Malinowski zapisał:

„Jak w sprawie Zagórskiego, tak i w tych brutalnych atakach sprawcy zacierali skrzętnie wszystkie ślady po sobie; podejrzenia szły w kierunku pewnej mafii, rekrutującej się z młodych elementów legionowych, politycznie przeważnie tępaków; mafia ta zaczęła tworzyć się już na rok na dwa przed majem 1926 roku, w uwielbieniu i oddaniu dla Piłsudskiego – oskarżała ona starszyznę legionową o to, że »osłabła«, »skapcaniała«, »obrosła w piórka« i że nie ma już ani energii, ani chęci »walczyć o komendanta«. Nie rozumiało to niemądre grono, jak wielką robi krzywdę swoimi metodami Piłsudskiemu właśnie”30

Piłsudski mógł wykorzystać chęć przypodobania się i zwrócenia na siebie uwagi młodych piłsudczyków. Czy możliwym jest jednak, że cała sprawa została zaplanowana za plecami Piłsudskiego, a  on sam powiadomiony dopiero po fakcie, zaczął zacierać ślady, doprowadzając w końcu do zamknięcia śledztwa, mimo niezbadania wszystkich poszlak.

Śledztwo zostało zakończone 29 września 1927 r., po zaledwie niecałych dwóch miesiącach trwania. Z zachowanej dokumentacji nie można odczytać prawdziwej przyczyny tak szybkiego zamknięcia sprawy, skoro nie wyjaśniono wszystkich poszlak. Dodatkowo porównując czas jego trwania z bezprawnym przetrzymywaniem Zagórskiego w więzieniu wileńskim, czas przebiegu śledztwa wydaje się bardzo krótki. Major Mazurkiewicz, który przejął później prowadzenie śledztwa w tej sprawie, już dzień później udał się na urlop. Nie powiadomiono również prasy o zakończeniu procedur dochodzeniowych.

Z powodu niemożności postawienia ostatecznej tezy wyjaśniającej prawdziwe losy generała Włodzimierza Ostoi – Zagórskiego, jesteśmy zmuszeni poruszać się po omacku w świecie hipotez, przypuszczeń i domysłów. Wszystko wskazuje na to, że już nigdy nie dowiemy się co rzeczywiście spotkało generała po 6 sierpnia 1927 r. Osoby, biorące bezpośredni udział w sprawie Zagórskiego oraz te, które mogły posiadać jakieś informacje z tym związane od  1927 r. milczą. Jedyną alternatywą jest odkrycie nieznanych wcześniej źródeł, które rzucą nowe światło na omawiane wydarzenia.

Bibliografia:

  1. J. Gaul, Z działalności kapitana Włodzimierza Zagórskiego w latach 1914 – 1918, „Przegląd Historyczny” 1997
  2. Z. Cieślikowski, Tajemnice śledztwa KO 1042/27. Sprawa generała Włodzimierza Ostoi – Zagórskiego, Warszawa 1986
  3. P. Kowalski, Generał Brygady Włodzimierz Ostoja – Zagórski (1882-1927), Toruń 2007
  4. A. Krasicki, Dziennik z kampanii rosyjskiej 1914-1916, Warszawa 1988
  5. W. Pobój – Malinowski, Najnowsza historia Polski 1914-1939, t. II, Opole 1990
  6. J. Rawicz, Generał Zagórski zaginał…, Warszawa 1963
  7. W. Suleja, Orientacja austo-polska w latach I wojny światowej, Wrocław 1992
  1. Tamże, s. 192. [↩]
  2. P. Kowalski, Generał Brygady Włodzimierz Ostoja – Zagórski (1882-1927), Toruń 2007, s. 185. [↩]
  3. Zbigniew Cieślikowski,  Tajemnice śledztwa KO 1042/27. Sprawa generała Włodzimierza Ostoi – Zagórskiego, Warszawa 1986, s. 108. [↩]
  4. Tamże, s. 125. [↩]
  5. Tamże, s. 126. [↩]
  6. Tamże, s. 108. [↩]
  7. Tamże, s. 111. [↩]
  8. Tamże, s. 127. [↩]
  9. Tamże, s. 129. [↩]
  10. Tamże, s. 160. [↩]
  11. W pracy Rawicza i Cieślikowskiego pojawia się nieścisłość. Według źródeł, gen. Zagórski wysiadł na Krakowskim Przedmieściu. Jerzy Rawicz podaje iż udał się on do Łaźni Fajansa przy Krakowskim Przedmieściu 58 (zwanej także Łaźnią Rzymską). Natomiast Zbigniew Cieślikowski twierdzi, iż Zagórski skierował się do publicznej Łaźni „pod Messalką” na Krakowskim Przedmieściu 16/18. [↩]
  12. Z. Cieślikowski, op. cit., s. 200. [↩]
  13. Tamże, s. 211. [↩]
  14. Tamże, s. 199. [↩]
  15. Tamże, s. 188. [↩]
  16. Tamże, s. 188. [↩]
  17. Tamże, s. 147. [↩]
  18. Tamże, s. 148. [↩]
  19. Tamże, s. 163. [↩]
  20. Tamże, s. 148. [↩]
  21. P. Kowalski, op. cit., s. 210. [↩]
  22. Tamże, s. 206. [↩]
  23. Tamże, s. 209. [↩]
  24. Bogusław Miedzieński –  podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, polityk, dziennikarz, poseł na Sejm I, II, III i IV kadencji, minister w rządzie Józefa Piłsudskiego i Kazimierza Bartla, wicemarszałek Sejmu, senator V  kadencji i Marszałek Senatu II RP. Był jednym z najbardziej zaufanych współpracowników J. Piłsudskiego. [↩]
  25. P. Kowalski, op. cit., s. 204. [↩]
  26. Tamże, s. 204. [↩]
  27. Jery Rawicz, Generał Zagórski zaginał…, Warszawa 1963,  s. 110. [↩]
  28. P. Kowalski, op. cit., s. 207. [↩]
  29. Jego mieszkanie przy ulicy Foksal 17 od czasu jego pobytu w Więzieniu było wynajmowane. [↩]
  30. W. Pobój – Malinowski, Najnowsza historia Polski 1914-1939, t. II, Opole 1990, s. 68

za: http://historia.org.pl/2012/08/06/co-naprawde-stalo-sie-z-generalem-zagorskim/, autor:

Witold Bałażak Zbrodnia (prawie) doskonała ludzi Piłsudskiego!

„Śmierć odwodzi nas od zła, nie od dobra, jeśli szukamy prawdy”, pisał Cyceron ponad 20 wieków temu. Dzień 6 sierpnia 1927 r. przyniósł jedną z najbardziej ponurych i tragicznych „białych plam” II Rzeczypospolitej. Generał brygady Włodzimierz Ostoja- Zagórski po prawie piętnastomiesięcznym pobycie w wileńskim więzieniu został przywieziony do Warszawy, po czym wszelki ślad po nim zaginął.

Aresztowany został w maju 1926 r., wraz z innymi generałami, na rozkaz Józefa Piłsudskiego za udział w obronie prawowitego rządu podczas zamachu majowego. W powszechnym odczuciu społecznym nie ulegało wątpliwości, że popełniono straszną zbrodnię, co potwierdzają liczne pamiętniki polityków i wojskowych okresu międzywojennego. Gen. Józef Haller w rozmowie z księdzem Józefem Jarzębowskim mówił, że „zginął poćwiartowany mój szef sztabu w 1920 r. gen. Zagórski”. Wincenty Witos w swoich pamiętnikach przedstawia opis według którego „Generał brygady wojsk polskich Włodzimierz Ostoja-Zagórski został zamordowany… Zwłoki…zmasakrowane i obciążone kamieniami wrzucono do Wisły pod Wilanowem. Taka jest prawda o „kąpieli” gen. Zagórskiego po przybyciu do Warszawy, o której podawał komunikat rządowy”. Bardzo cennym i ciekawym źródłem informacji jest relacja generała Józefa Dańca, szefa sądownictwa wojskowego i naczelnego prokuratora wojskowego, przekazana redaktorowi „Kuriera Warszawskiego” Konradowi Olchowiczowi. Gdy mianowicie marszałek Piłsudski wezwał generała Dańca do Druskienik, z miejsca spytał: „ co to, podobno pańscy żandarmi szukają Zagórskiego ?”. Gdy generał Daniec odpowiedział twierdząco, Józef Piłsudski rzekł: „Jeżeli nie mają nic lepszego do roboty, to niech lepiej szukają wiatru w polu”. Śledztwo w sprawie zaginięcia generała Zagórskiego prowadzone było niecałe dwa miesiące, po czym na polecenie Józefa Piłsudskiego zostało przerwane. Nie chodziło w nim przecież o rozstrzygnięcie sprawy, ale o ukrycie przed społeczeństwem prawdziwego przebiegu zdarzeń, o czym pisze Zbigniew Cieślikowski w książce „Tajemnice śledztwa KO 1042/27 – sprawa generała Włodzimierza Ostoi-Zagórskiego”. Niewątpliwie zastanawiający jest motyw likwidacji generała Zagórskiego nie pozostawiający po nim żadnych śladów. Ważnym argumentem było to, że w czasie zamachu majowego był w obozie przeciwnym, broniącym praworządności. Ponadto wiadomo, że Zagórski, jako były oficer wywiadu austriackiego, posiadał kompromitujące Piłsudskiego dokumenty, dotyczące jego stosunków z tym wywiadem, a szczególnie kwity na pobranie 2000 koron austriackich subwencji.

Pomimo licznych apeli, debat sejmowych, zaangażowania autorytetów z różnych stron, nie pozwolono wyjaśnić sprawy. Władze sanacyjne posuwały się nawet do konfiskaty całych nakładów prasy oraz unikania odpowiedzi na interpelacje poselskie. Rektor Uniwersytetu Wileńskiego prof. Marian Zdziechowski interweniował w sprawie generała Zagórskiego u prezydenta Mościckiego oraz wydał specjalną broszurę pt. „Sprawa sumienia polskiego”. Marszałek Sejmu Ustawodawczego Wojciech Trąmpczyński składając zeznania w procesie „brzeskim” 1930 r. oświadczył: „Nie ściganie morderców Zagórskiego musi mieć podkład poważny. Zacząłem prywatne śledztwo…dostałem informacje, które doprowadziły mnie do przekonania, że Zagórski został zamordowany i że sprawców zakazano ścigać”. Nie ma jednak zbrodni doskonałej. Ślady prowadzą do określonych ludzi uczestniczących w spisku na generała. Autor powyżej wspomnianej książki zalicza do nich m.in.: ppłk Aleksandra Prystora – później ministra, premiera i Marszałka Senatu, mjr Zygmunta Wendę – później pułkownika i wicemarszałka Sejmu, płk Bolesława Wieniawę-Długoszowskiego – następnie generała i ambasadora w Rzymie, ppłk Józefa Becka – następnie ministra spraw zagranicznych, kpt. Lucjana Miładowskiego – później majora, do śmierci Józefa Piłsudskiego jego adiutanta przybocznego. Twórca, patron i przywódca tego środowiska, nazwanego przez księdza Tokarzewskiego „zgrają wyrafinowanych łotrzyków”, również jest określony.
Generał Włodzimierz Ostoja-Zagórski żył tylko 45 lat. Ukończył szkołę handlową i dwie akademie wojskowe, władał sześcioma językami obcymi. W czasie bitwy warszawskiej był szefem sztabu frontu północnego, którym dowodził generał Józef Haller. Organizator i dowódca polskiego lotnictwa, obrońca prawowitego rządu polskiego. Czcząc jego pamięć w 125 rocznicę urodzin i 80 rocznicę męczeńskiej śmierci, nie pozwólmy wymazać Go z polskiej pamięci i historii przekazywanej młodemu pokoleniu Polaków. Nawet najbardziej tragiczne, bolesne i skrywane fakty, wcześniej czy później, ujrzą światło dzienne; nie można przecież budować szczęśliwej przyszłości Ojczyzny bez fundamentu prawdy. Wiarygodność i odpowiedzialność wobec przyszłych pokoleń oraz wdzięczność dla naszych przodków wymaga głębokiej troski o dziedzictwo, któremu na imię Polska, budowane w ciągu ponad tysiącletniej historii. Wolno nam być dumnym ze wszystkiego, co wielkie, lecz musimy również przyjąć to, co marne i bolesne.
Poseł Witold Bałażak
Treść oświadczenia poselskiego wygłoszonego w Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej dnia 23 sierpnia 2007 r. z racji 125 rocznicy urodzin i 80 tajemniczego zaginięcia generała brygady Włodzimierza Ostoi-Zagórskiego.

Poza tym:

http://dzieje.pl/aktualnosci/86-rocznica-tajemniczego-zaginiecia-gen-wlodzimierza-zagorskiego

Reklamy

13 Komentarzy

Filed under Bez kategorii

13 responses to “Zabójstwo gen. Włodzimierza Ostoi- Zagórskiego- zbrodnia niemal doskonała ludzi Piłsudskiego

  1. enigma

    H.Pajak – PONURA PRAWDA O PILSUDSKIM

    Polubienie

  2. enigma

    „Sprawa brzeska”
    Pod koniec sierpnia 1930r prowadzono już przygotowania do aresztowania byłych parlamentarzystów.
    W więzieniu wojskowym w twierdzy brzeskiej szykowano – jak informował komendant twierdzy płk Wacław Kostek-Biernacki – miejsca dla 150 osób. Lista przeznaczonych do aresztowania powstała w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Obejmowała 100 osób.
    1 września 1930 r. przedstawił ją Piłsudskiemu szef MSW gen. Felicjan Sławoj Składkowski, który zanotował: „pan Marszałek własnoręcznie zielonym ołówkiem zaznacza, kto ma być aresztowany i zamknięty w Brześciu”.
    W nocy z 9 na 10 września żandarmeria wojskowa i policja aresztowały kilkunastu opozycyjnych polityków:
    Norberta Barlickiego, Adama Ciołkosza, Stanisława Dubois, Hermana Liebermana, Mieczysława Mastka i Adama Pragiera z PPS; Kazimierza Bagińskiego i Józefa Putka z PSL „Wyzwolenie”; Władysława Kiernika i Wincentego Witosa z PSL „Piast”; Karola Popiela z NPR; Aleksandra Dębskiego i Jana Kwiatkowskiego ze SN; Adolfa Sawickiego ze SCh oraz pięciu posłów ukraińskich: Włodymyra Celewycza, Osipa Kohuta, Jana Leszczyńskiego, Dymytra Palijiwa i Aleksandra Wisłockiego.
    26 września, po rozwiązaniu Sejmu Śląskiego, do grupy zatrzymanych dołączono Wojciecha Korfantego.
    W ciągu następnych tygodni aresztowanych na dłuższy lub krótszy czas zostało około 5 tys. osób, wśród nich 84 byłych parlamentarzystów.

    Na podstawie:
    „Sprawa brzeska”, Londyn 1941r.
    „Proces 11 więźniów brzeskich przed Sądem Okręgowym w Warszawie”, P.Kaleta 1932r.

    Polubienie

  3. jeb henia ptasznika

    Mnie uczono na uniwerku , ze żadnych dowodów ,że to robota tego Żyda nie ma . Hstorii nauczał mnie piłsudczyk co to na samo słowo Piłsudzki się spuszczał to o czym tu gadać .

    Polubienie

  4. jeb henia ptasznika

    Do toronto :
    TY KANADYJSKI BRUDNY KUTAFOŃCU NIE WIEM CZEMU ZDAJE SIĘ , ALE INTELIGENTNY CZŁOWIEK PAN MACIEJCZYK TOLERUJE CIEBIE NA JEGO FORUM , ALE NIE ŻYCZĘ SOBIE , ABYŚ NAZYWAŁ MNIE BYDŁEM NA JEGO PODWÓRKU ZASRAŃCU SYJONISTYCZNY .
    PRZECZYTAŁEM WSZYSTKIE TWOJE WYPOWIEDZI JAKIE TYLKO SĄ U PANA MACIEJCZYKA I NA WPS I NAPISZĘ KRÓTKO IDZ PAN W PIZD…. Z TYM DO NASZEGO DZIENNIKA , NIEZALEZNEJ , GAZETY POLSKIEJ PRZEPROŚ PAN TYLKO PAPĘ WOJYLĘ , A BĘDZIESZ PAN TAM BOHATEREM I DOSTANIESZ MEDAL Z KARTOFLA A KTO WIE MOŻE NAWET DUDZIE DUPĘ POLIŻESZ A OD WPS SIĘ ODPIERD… ZROZUM AUTOBAHN , SZCZECIN , TORONTO I HU… WIE KTO JESZCZE W DUPIE MAMY TWOJE WPISY I SZKODA CZASU , ABY JE CZYTAĆ . PONJAŁ W KOŃCU :
    MOJ DEAL CIAGLE AKTUALNY :
    PRZESTAJESZ PISAĆ NA WPS A JA CI SPONSORUJE CALĄ MISKĘ NA ŚWIĘTA : DOBRE JAJECZKA , BARSZCZYK , CIASTECZKA NP SERNIK , SZYNKE KIEŁBASĘ I CO TAM CHCESZ JESZCZE TYLKO JUZ ZAMILCZ .

    Polubienie

  5. jeb henia ptasznika

    Panowie powiem szczerze , że z tych Żydków z Niezaleznej naprawdę mozna się zdrowo pośmiać i to z samego rana . Wódka tak nie ogłupia jak czytanie ich artykułów z drugiej strony jednak i bez piwa z beczki można sobie humor poprawić czytając takie jajca . skąd oni biorą czytelników ;
    no to panowie bo zgroza
    PUTIN NACHODZI !!!!!!!!!!!!!
    ARMIA PUTINA GOTOWA DO WOJNY !!!!!!!!!!!!!!!!
    IMPERIUM PUTINA KONTRAATAKUJE !!!!!!!!!!!!!!!!!!
    YEDI PUTINA NADCHODZI
    A GDZIE KUŻWA
    A GDZIE MARK HAMILL ? JA SIĘ PYTAM . PUTIN ZŁA MOC GO KUPIŁA .
    CZYTAJĄC TO INTERNETOWE PIŚMIDŁO NIE TRZEBA NARKOTYKÓW , ABY MÓZG ZROBIŁ SIĘ JAK GĄBKA.
    http://niezalezna.pl/76042-armia-putina-w-stanie-najwyzszej-gotowosci-kreml-szykuje-inwazje

    Polubienie

  6. jeb henia ptasznika

    Swoją droga jak się czyta to Niezalezną to chyba piszą tam świadkowie Jehowy . Oni tez przepowiadali koniec świata i przyjście Mesjasza i gów…. z tego było . Podobnie Niezależna już chyba 100 raz zapowiada atak Putina i hu… z tego jest . Jakim trzeba być tłumokiem , żeby czytać te brednie .

    Polubienie

  7. jeb henia ptasznika

    Dziś TV PEJS gdacze od rana o 500PLN na dziecko . Zwracam się z prośbą do młodych jurnych chłopów o płodzenie dzieci ( nie dotyczy z oczywistych względów panów ( Kosiura i Ziemińskiego – oni juz rady nie dadzą ) zarobicie 500PLN od jednego dzidziusia . Naprawdę warto z żoną pobaraszkować tym bardziej , że patronuje temu chłopisko , które gołej baby na oczy nie widziało , chciałoby wsadzać za kraty za oglądanie porno i bez prawa jazdy .
    Wczoraj w pejsatym filmie ” klan ” pewna no oko 12 letnia dziewczynka krzyczała ,że chciałaby miec 10-oro dzieci . Na pytanie jak je utrzyma? , skąd wezmie pieniążki? jej odpowiedz autentyk:
    „za jedno dziecko płacą 500pln ja będę miała 10 to dostanę 5 tysięcy pln . To dużo pieniążków.”
    Po co ja mam ogladać Benny Hilla. przeciez w tym kraju pod rządami pejsatych jest 1000 razy śmieszniej niż w filmach tego komika .

    Polubienie

  8. Pingback: Zabójstwo gen. Zagórskiego – zbrodnia ludzi Piłsudskiego

  9. historyk

    Zagorskiego nie zabili ludzie Pilsudskiego nie wypisuj bzdur tylko zdrajcy Polski z KPP

    Polubienie

  10. Pingback: Majowe rocznice… – blog polski

  11. Pingback: O konstytucji kwietniowej, o sanacji i jej rzekomych zasługach dla II RP… – blog polski

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s