Dynastie finansowe – architekci globalizmu ( cz. 2)

Tak, wiele napisano o tym, że magazyn Forbes i inne współczesne publikacje masowe uwzględniają tylko kapitały nowobogackich, ale nie rozważają głównych, tj. dziedziczonych majątków finansowej oligarchii Zachodu, nagromadzonych na przestrzeni wieków.

Temat odziedziczonych kapitałów w przeszłości i obecnie na Zachodzie jest bardzo słabo opisany w literaturze naukowej i w mediach, dlatego dużą trudność przedstawia sobą oddzielenie „kalifów na godzinę” od tych, których rodziny na poważnie i na długo pozostają w świecie finansów, dlatego określenie rozmiarów realnych kapitałów rodzinnych obecnie nie jest możliwe. Tak, wiele napisano o tym, że magazyn Forbes i inne współczesne publikacje masowe uwzględniają tylko kapitały nowobogackich, ale nie rozważają głównych, tj. dziedziczonych majątków finansowej oligarchii Zachodu, nagromadzonych na przestrzeni wieków.

W Ameryce w porównaniu z Europą było mniej dynastii bankierskich. Jednymi z pierwszych były rodziny wschodniego wybrzeża, związane głównie z Bostonem ( zwano je także „starymi pieniędzmi”: rodziny Lowell, Forbes, Cabot i inne ). Jednak w XIX w. i na początku XX wieku w USA następuje przepływ kapitału na dużą skalę z Europy (Barclay, Brown, Kleinworth, Cabot, Lowell, Malle, Forbes itp.). Ważną rolę w tym procesie odegrała rodzina Morgan (blisko spokrewniony z Baringami i innymi angielskimi finansistami), Fleming i inni.

W XX wieku przeniosły swoją działalność do Stanów Zjednoczonych żydowskie dynastie finansowe Warburg, Goldman Sachs, Goldsmith, David-Veiley (Lazard), Khan, Cohen, Loeb, Leman, Seligman, Schiff itd. Z Ameryką Łacińską związane były interesy Rothschildów i Safra.

Finansowe interesy rodziny Rothschild były reprezentowane w Stanach Zjednoczonych przez przedstawicieli, przez inne rodziny żydowskie, blisko związane z Rothschildami. Wśród takich rodzin można wymienić Belmontów. Założyciel dynastii finansowej – August Belmont I (1813-1890), rodem z Niemiec, emigrant, który przeniósł się do Nowego Jorku w 1837 roku i zmienił nazwisko w USA z Schonberg na Belmont. August Belmont pochodził z bogatej rodziny żydowskiej, od czternastego roku życia podjął pracę w domu bankowym Rothschilda we Frankfurcie nad Menem, a później – w banku Rothschilda w Neapolu i Paryżu. W USA August Belmont I był doradcą amerykańskich prezydentów, założył firmę August Belmont & Co. Według wszelkich wiadomości rodzina Belmontów reprezentowała interesy Rothschildów w Stanach Zjednoczonych przez długi czas. Kolejną rodziną, która wyrażała interesy Rothschildów w USA byli Seligmanowie (lub Zeligmanowie) – dynastia żydowskich finansistów niemieckiego pochodzenia, znanych jako „amerykańscy Rothschildowie” (możliwe, że Seligmanowie byli spokrewnieni z nadwornymi bankierami Niemiec w XVIII-XIX w.).

Jednym z aktywnych uczestników i inicjatorów powstania Systemu Rezerwy Federalnej był bankier Jacob Heinrich Schiff (1847-1920), reprezentant żydowskiej finansowej dynastii Shiffów. Jacob Schiff był jednym z przywódców społeczności żydowskiej w Stanach Zjednoczonych. Historia rodziny Schiffów sięga co najmniej XIV wieku. Ciekawostką jest to, że ich historia od XIV do XVIII wieku była związana głównie z Frankfurtem nad Menem, miastem, w którym rozpoczęła się działalność finansowa Rothschildów, i z którymi Schiffowie byli w bliskim kontakcie.

Według D. Strouse’a, w drugiej połowie XIX – i na początku XX wieku amerykańskie banki zostały podzielone na dwie grupy: „ domy bankowe należące do jankesów (Morgan, Drexel i inni) oraz należące do Żydów, imigrantów z Niemiec (Seligman, Kuhn i Loeb) ”.

Morgan to jedna z największych rodzin finansowych i grup w Stanach Zjednoczonych w pierwszej połowie XX wieku. Jest przypuszczenie, że sukces Johna Pierponta Morgana Sr. w Stanach Zjednoczonych był związany z jego wsparciem przez Rothschildów. W połowie XIX wieku Ameryka pilnie potrzebowała napływu kapitału. Morganom udało się przelać znaczne środki z Europy Zachodniej do Ameryki, dzięki czemu otrzymał słynny przydomek „Mojżesz Nowego Świata”. Biorąc pod uwagę to, że w środku XIX wieku wśród finansowej oligarchii Europy prym wiedli Rothschildowie, nie można nie zakładać połączenia między domami Rothschild i Morgan. Jednak są też odwrotne informacje. Sam John Pierpont Morgan Sr. napisał: „ Myślę, że nie trzeba tłumaczyć, iż jakiekolwiek powiązania biznesowe z Rothschildami … całkowicie są nie do przyjęcia dla nas, i że dałbym prawie wszystko, tylko po to, aby usunąć ich z gry. W moim przekonaniu, postawa, jaką demonstrują Rothschildowie w stosunku do nas wszystkich, począwszy od mojego ojca, nikt by nie tolerował ”. Wiadomo, że John Pierpont Morgan na początku XX wieku „zaczął ciąć kontakty biznesowe z tymi z nich (żydowskimi bankierami), którzy wydawali mu się „zbyt żydowscy” i uważał, że jego bankierski dom i amerykańskich przedstawicieli Beringa są jedynymi „białymi” firmami w Nowym Jorku ”. Tak więc w Stanach Zjednoczonych podobnie jak w Europie Zachodniej, istnieje konkurencja między protestanckimi i żydowskimi grupami finansowymi.

Utworzenie Rezerwy Federalnej Stanów Zjednoczonych było jednym najważniejszych wydarzeń w historii świata XX wieku. Jak wiadomo, System Rezerwy Federalnej (zwany dalej FRS) został ustanowiony 23 grudnia 1913 roku jako niezależna federalna agencja dla wypełnienia funkcji banku centralnego oraz wdrożenia scentralizowanej kontroli nad komercyjnym system bankowy Stanów Zjednoczonych. Historia powstania i rozwoju System Rezerwy Federalnej była wielokrotnie przedmiotem badań naukowych. Jednak mało znana jest rola poszczególnych finansistów w tworzeniu tej ważnej instytucji. Istnieją bliskie więzi rodzinne i biznesowe między rodzinami finansistów Warburg, Schiff, Seligman, Loeb i innych., a także między Rockefellerami, Aldrichami, Harrimanami , którzy uczestniczyli w tworzeniu FRS.

Wielka wojna 1914-1945, która zjednoczyła pierwszą i drugą i wojnę światową, doprowadziła do gwałtownego wzrostu Nowego Jorku jako centrum finansowego i osłabienia pozycji City of London. W pierwszej połowie XX wieku w USA następuje gwałtowne umocnienie pozycji oligarchii finansowej. Na jej wzmocnienie wpłynęło utworzenie FRS w 1913 r., „New Deal” prezydenta Roosevelta (sama rodzina Rooseveltów należy do bankierskich , w otoczeniu prezydenta znaleźli się przedstawiciele rodzin Baruch, Harriman, Leman, Rockefeller itp.).

Wraz z tym w pierwszej połowie XX wieku następuje osłabienie pozycji City of London i największych finansistów tych czasów- Rothschildów. Według słów ich biografa F. Mortona „lata 20. i 30. XX wieku stały się najtrudniejszym okresem w całej historii Rodziny i przyczyny należy tego szukać w braku równowagi otaczającego ich świata. Idylla końca XIX wieku podarowała Rothschildom prawdziwy triumf. A teraz na scenie, na której rozgrywał się światowy dramat, nastąpiła nagła zmiana scenerii. Wszystko co stare zostało z grubsza zburzone i zastąpione przez nieznane i obce nowe. Najlepsi przyjaciele stracili korony i królestwa, najlepsi słudzy stali się socjalistami. Harmonijna muzyka balów ustąpiła kakofonii jazzu. Ale co najważniejsze, – rząd położył rękę na dochodach Rodziny … Na pewien czas Rothschildowie zamarli w oszołomieniu wśród ruin świata, który pomogli stworzyć. Niektórzy z nich próbowali ukryć się przed otaczającym chaosem – zajęli się nauką i sztuką … Angielska gałąź pozostawała w agonalnym uścisku surowego reżimu powojennej gospodarki. Francuski dom bankowy został częściowo zlikwidowany w czasie okupacji hitlerowskiej i po wojnie wszystkie siły francuskiej gałęzi Rodziny została skierowane do jego odtworzenia. Obciążenie podatkowe było większe niż kiedykolwiek. Rothschildowie musieli porzucić większość swoich pałaców. Era egzystencjalizmu nie sprzyjała rozkwitowi bajkowych pałaców. Wręcz przeciwnie, wszystko się wyrównywało i podlegało katastrofalnym podatkom. Pod tą presją Rodzina traciła jeden skarb po drugim ”.

W pracach poświęconych oligarchii, jej rozwój w XX wieku w Stanach Zjednoczonych jest często postrzegany w kontekście walki (i / lub współpracy) kilku grup finansowych lub klanów. Omawiane są związki między Rothschildami i Rockefellerami lub między Morganami i Rockefellerami. Na przykład, M. Rothbard uważa, że „po drugiej wojnie światowej Morganowie stopniowo dostosowują się do nowej roli młodszych partnerów Rockefellerów ”, a inni badacze uważają, że Rothschildowie w XX wieku, w pierwszej połowie XX wieku oddali finansowe pierwszeństwo Rockefellerom. Oczywiście prawdziwy obraz jest bardziej skomplikowany. Nastąpiło rozmycie kapitału rodzinnego, degeneracja bankowych dynastii, dlatego należy raczej mówić nie o rodzinach, ale o grupach prywatnych bankowych interesów (członkowie tych grup nie zawsze pochodzą z jednej rodziny). W okresie rozwoju kapitalizmu m.in. i w XX wieku.,istniały (i istnieją) nie dwie, ale znacznie większa liczba grup finansowych, których skład nie zawsze pokrywa się z składem członków rodzin finansistów.

Jeszcze w latach pięćdziesiątych badacz oligarchii finansowej USA F. Landberg zajął się problemem: „Teraz, jak mnie się wydaje, jest znacznie trudniej niż 35 lat ustalić, gdzie jest położony środek ciężkości w całym tym biznesie. Może nie ma żadnego centrum i problem dominacji zostaje usunięty z porządku obrad lub przejawia się w toku bezgłośnej walki za kulisami. Czy wśród finansowych magnatów idzie walka o władzę ? 40 lat temu, w przededniu depresji i „New Deal” Roosevelta, każdy doświadczony makler z Wall Street mógłby wymienić członków tego wewnętrznej organu decyzyjnego finansowych magnatów, a nawet określić go według stopnia ważności: J.P. Morgan (23 Wall Street), John D. Rockefeller (26 Broadway) i Andrew W. Mellon z Pittsburga. Decyzje podjęte wspólnie przez tych trzech magnatów, były nieuchronnie wdrażane ”(Landberg F., 1971). Dziś wszystkie te pytania dotyczące określenia decyzyjnego „środka ciężkości” lub „środków ciężkości” pozostają jeszcze bardziej niejasne, otwarte i konieczne dla wyjaśnienia.

Najmniej informacji jest na temat rodzin bankowych drugiej połowy XX wieku i początku XXI wieku. Jednakże obecnie przedstawiciele rodzin bankowych aktywnie angażowali się w działalność społeczna, pełniąc rolę organizacyjną i jako członkowie Klubu Bilderberg ( rodziny Baring, Wallenberg, Rockefeller, Sellier, Speier, etc.), Komisji Trójstronnej (Rockefeller), Klubu Le Siècle (Sellier), Klubu Rotary (Betman), ruchu ekologicznego i Partii Zielonych (Goldsmith, Rockefeller, Rothschild, etc.), antropozofii (Mees), ruchu masońskiego (Aldrichi i inni); tworzyli fundacje (The Edmond de Rothschild Foundation, The Rothschild Foundation i inne), wywarli znaczący wpływ na pop kulturę z pomocą Hollywood (Khan, Rockefeller itp.) i innych czołowych mediów (Rothschild, Schiff i inni). Przedstawicieli wielu rodzin bankowych byli związani z różnymi służbami wywiadu. Na przykład Warburg – z wojskowym wywiadem USA, a Fleming i Hambro z wywiadem brytyjskim (Charles Eric Hambro został jednym z założycieli brytyjskiego wywiadu MI6).

Wielu wybitnych zachodnich polityków na różnych etapy ich kariery było związanych z bankami. Polityczną działalnością w różnych okresach zajmowały się rodziny finansowe, takie jak Bush, Levita, Rockefelleer, Roosevelt, Forbes, a także Adler, Baring, Barclay, Barney, Betman, Bischofsheim, Brown, Gurney, Guinness, Goldsmith, Doria, Chigi, Cabot, Lehman, Lloyd, Medici, Mellon, Montagu, Natoli, Oppenheim, Pease, Rafael, Smith, Samuel, Hambro, Hottinger i inne.

Większość dynastii finansowych, których historia rozważana jest w tej książce, już nie istnieje, „ zeszły z areny”. Ale niektóre rodziny bankowe, które są omawiane w książce przetrwały do dziś, choć nie we wszystkich rodzinach znajdują się przedstawiciele, którzy aż do chwili obecnej są zaangażowani w działalność finansową. Możliwe, że sposobem na zachowanie finansów i wpływów rodzinnych często było wychowanie – kształtowanie charakteru od podstaw. W przeciwieństwie do większości dzieci bogatych rodziców Rothschildowie i Morganowie ciężko pracowali przez całe życie co stało się sposobem na zachowanie finansowej pozycji rodziny.

Rodziny finansowe w Anglii są reprezentowane przez rodziny Goldsmith, Kezwick, Kleinworth, Rothschild, Sassoon, Safra, Stern, Hambro, Hoare itp.; we Francji – Rothschildowie, Sellier, Stern itp.; we Włoszech – Borromeo, Natoli i inni; w Szwajcarii – Rothschild, Hottinger i inni; w Szwecji -Wallenberg; w Hongkongu – Kaduri; w USA – Loeb, Mellon,Rockefeller i inni; w Niemczech – Berenberg, Betman, Metzler, Oppenheim, Finck, Fugger. Jednak nie można nie zauważyć, że niektóre rodziny finansowe istnieją do dziś, nie mając żadnych znanych przedstawicieli.

Wiele z dynastii finansowych rozpatrywanych w książce było związanych swoją działalnością z historią Rosji. Pożyczki dla Imperium Rosyjskiego były udzielone w różnych czasach przez rodziny Baring, Berenberg, Betman, Clifford, Mendelson, Morgan, Rothschild, Sillama, Hope, Shroeder i inne. Z rodzinami bankowymi Gunzburgów i Ephrussi, były spokrewnione różne żydowskie rodziny Europy. Dom bankierów Ephrussi, blisko był związany z Rothschildami i zyskał sławę w Europie, był założony w 1830 roku w Odessie przez kupca 1. gildii z Berdyczowa Efmama (Joachima) Aizikowicza Ephrussi (Chaim Aizikowicz Ephrusi). Głównie z Imperium Rosyjskim kojarzona jest działalność domu bankowego Stieglitz. Z ZSRR były związane interesy biznesowe Rockefellerów; są związane, z postsowiecką Rosją – interesy Sassoon, Safra, Fleming, Hambro i in.

Książka przedstawia materiał na temat tych rodzin, których przedstawiciele od kilku pokoleń zajmowali się działalnością finansową. W Rosji i na Wschodzie takich dynastii finansowych jest znacznie mniej niż w krajach zachodnich, i tych dynastii nie uwzględniają w książce. Wyjątek stanowią te żydowskie rodziny, które były zaangażowane w działalność finansową zarówno na Zachodzie, jak i na Wschodzie (Kaduri, Komondo, Cohen, Morpurgo, Sassoon, Safra, Hambro itp.)

Szereg rodzin, których historia została przedstawiona w książce, swoje początki mają jeszcze w czasach starożytnego świata. Żydowskie rodziny finansowe Abarbanel, Caen d’Anvers, Sassoon wywodzą się spośród potomków króla Dawida. Włoskie rodziny Massimo i Balbi są zakorzenione w starożytności, należą do najstarszych rodów w Europie, które zachowały się do XXI wieku. Z rzymskiego rodu Massimo (Maximis) pochodzą rzymscy papieże, zaliczani do grona świętych, ważni działacze polityczni we Włoszech. W XIV-XV wieku członkowie rodziny Massimo byli zaangażowani w działalność handlową i bankową w Rzymie, konkurowali z handlarzami florenckimi, choć głównie byli znani jako wielcy właściciele ziemscy. Balbi pochodzą od starożytnej rzymskiej arystokracji (starożytne źródła zwracają uwagę na związek Balbi z rzymskimi władcami, w tym z Gajuszem Juliuszem Cezarem). Arystokratyczny klan nie wymarł na początku Średniowiecza, w okresie ” mrocznych wieków” Europy. Możliwe, że korzenie rodziny są jeszcze starsze. Istnieją spekulacje, że rodzina Balbi jest fenickiego pochodzenia, etymologia nazwiska jest łączona z bogiem Baalem (Balbi byli znani w fenickiej kolonii Hades). W średniowieczu Balbi byli głównie związani z Genuą i Wenecją, byli spokrewnieni z arystokratyczną rodziną Pallavicini, również zajmującą się bankowością. Rodzina Balbi zajmowała się bankowością w Mediolanie i innych miastach od co najmniej XVI wieku. W XIX wieku. rodzina Balbi stała się jednym z założycieli banku Credito Italiano.

Najbardziej znaną rodziną żydowskich finansistów jest rodzina Rothschildów. Żadne inne nazwisko w Europie nie było otoczony taką aureolą tajemnicy, jak ta dynastia, o której napisano dziesiątki monografii historycznych. Jednakże ta praca nie tyle dotyczy historii Rothschildów, ile historii innych, mniej znanych (zwłaszcza w Rosji) rodzin finansistów. Książka zawiera rodziny o największym znaczeniu historycznym, jednakże jest szereg innych rodzin finansowych, których działalność jest słabo odzwierciedlona w źródłach, i tak nie specjalnie uwzględnione są (na przykład dynastie żydowskich finansistów Baer, Kaulla, Reitlinger, Jacobson i wielu innych. ).

Istnieje bogata literatura historyczna dotycząca monarchów i monarchii. Historia finansistów częściowo przypomina historię monarchów (do najbardziej znanych bankierów, tak jak i do monarchów, wraz z imieniem dodaje się liczbę „Pierwszy”, „Drugi” itp. ; ograniczony jest także wybór imion wśród dynastii finansowych; przestrzega się litery i ducha tradycji przekazywanej z pokolenia na pokolenie), ale są pewne różnice. Jak zauważył jeden z przedstawicieli rodziny finansistów Baring: „Nikt z nas nie ma miejsca w firmie, jeśli nie wykaże wymaganych cech charakteru i umysłu ”(Lands D., 2010, s. 50).

Praktyką było zakładanie kilku gałęzi rodzinnej firmy w różnych centrach finansowych, zamknięty krąg rodziny jako zasada była szczególnie powszechna wśród żydowskich rodzin (Rothschild, Pereira, Seligman itp.) i obowiązywała w większości zamożnych rodzin Żydów XIX-XX wieku. Małżeństwa były przeważnie wewnątrzrodzinne (już w testamencie Mayera Rothschilda, było zastrzeżone, że wszystkie ważne stanowiska w firmie powinni zajmować tylko członkowie rodziny, a nie najemni pracownicy; tylko potomkowie męscy mogą uczestniczyć w biznesie; dziedziczyć tylko bezpośredni spadkobiercy w linii męskiej; mężczyźni z rodziny muszą poślubić swoje kuzynki lub drugie kuzynki, aby akumulowany majątek pozostawał w rodzinie i służył wspólnej sprawie, a córki powinny poślubić arystokratów, zachowując swoja wiarę). Jak zauważa F. Morton, Rothschildowie „mają zwyczaj poślubić dziewczynę z Rodziny podobnie jak było to tradycją w dynastii Habsburgów. Rzeczywiście, najlepszym wybrankiem na członka Rodziny mógł być tylko ten, kto też należał do tej rodziny … Spośród 58 małżeństw, zawartych przez potomków Mayera Amschela w linii męskiej połowę stanowiły małżeństwa z kuzynami ”(Morton F., 2010). Jak zauważył J.L. Slezkin, „ w większości w domach bankowych … obowiązywały rodzinne związki partnerskie, w których rodzeństwo (często małżeństwo kuzynów) kierowało oddziałami w różnych częściach Europy (powinowaci lub kobiety, ci którzy wyszli za mąż poza klanem, byli najczęściej wykluczani z bezpośredniego udziału w interesach ”(Slezkin J.L, 2007).

Historia finansistów często jest wadliwie rozpatrywana indywidualnie, bez związku z interesami rodziny. Jednak dla wielu z nich charakterystycznym było przekazywanie tradycji i kapitału członkom rodziny, chęć utrzymania działalności w formie rodzinnej, nie dopuszczanie ludzi z zewnątrz, desygnowanie na wszystkie kierownicze stanowiska swoich ludzi, powiązanych więzami pokrewieństwa. Już podczas powstaniem kapitalizmu istniały rodziny finansistów, którzy mieli między sobą więzy rodzinne. Jak pisze F. Morton, „kiedyś młodszy syn Nathana Rothschilda zapytał go, ile różnych narodów istnieje na świecie. „Są tylko dwa narody, o których, powinieneś wiedzieć – odpowiedział ojciec, który miał już gotową odpowiedź – pierwsza to Rodzina, a drugi to wszyscy pozostali”. (Morton F., 2010). Rothschildowie, wraz z innymi żydowskimi dynastiami finansowymi, byli przeciwko asymilacji Żydów opowiadali się za zachowaniem etniczno-religijej odrębności. Znajomość więzi rodzinnych pozwala inaczej spojrzeć na historię finansową ostatnich wieków.

Aktualność rozważanego tematu jest oczywista. Rozległa literatura, poświęcona tej problematyce, wskazuje na to, że trendy ostatnich dziesięcioleci wiążą się z osłabianiem państw oraz wzmocnienie wielkich korporacji i dużego kapitału prywatnego. Oprócz obszernej bibliografii, załączonej do książki, większość prac ze wskazanej bibliografii nie odnosi się bezpośrednio do historii finansów oligarchii. Zasadniczo są to publikacje, które analizują historię banków lub innych instytucji finansowych, a prywatne interesy, historia wielkiego biznesu, rozpatrywana jest przez pryzmat rozwoju tych instytucji. Większość prac poświęcona osobowościom finansistów, jest literaturą zwykle pisaną na zamówienie (druga opcja – to biografie zawierające w sobie obelgi, gdzie właściciele dużych finansowych i przemysłowych kompanii, powołanych w drugiej połowie XIX – początku XX wieku nazywani są „baronami-rabusiami”).

Do tej pory jest bardzo niewiele ważkich i popartych źródłami prac, poważnie analizujących interesy oligarchii finansowej w przeszłości i obecnie, o ile wiem, brak takiej pracy zarówno w kraju, jak i w literaturze zagranicznej.

Jak zauważył D.Salerno we wstępie do książki M. Rothbarda „Historia obiegu pieniądza i bankowości w USA ”, mało uwagi poświęca się w pracach kliometrycznych odpowiedzi na pytanie „Cui bono?” lub „Kto na tym korzysta?”, ponieważ aby na nie odpowiedzieć muszą być używane dane, o celach i motywach, dane wyłącznie subiektywnie, niemierzalne i niekwantyfikowalne…Takie instytucje jak koleje lub Rezerwa Federalna, są złożonym rezultatem kierowania i działania jednostek i grup ludzi, próbujących osiągnąć określone cele w taki czy inny sposób. Zatem nowa historia gospodarcza nie jest historią w tradycyjnym sensie, tj. próba „zrozumienia” motywów, powstania instytucji gospodarczych i procesów ”. Jeden z wyjątków jest dokładnie wskazany w dziele M. Rothbarda, w którym pokazany jest rozwój finansowych instytucji w Stanach Zjednoczonych w pierwszej połowie XX wieku oparty na dużej ilości materiału faktograficznego na tle walki między polityką a finansami, w związku z „motywami i planami , często ukrytymi i przebiegłymi, z rezultatami, które są czasami tragiczne w skutkach ”(Salerno D., 2009). Prawdziwa historia Stanów Zjednoczonych pierwszej połowy XX wieku, zdaniem M. Rothbarda, to konflikt między różnymi grupami finansowymi, a nie między programami i działaniami prezydentów USA. M. Rothbard zwraca uwagę, że „znaczna część politycznej historii Stanów Zjednoczonych można interpretować w świetle bliskości do jednej z grup finansowych, które czasami współpracowały, częściej się ścierały: Cleveland (Morgan), McKinley (Rockefeller), Theodore Roosevelt (Morgan), Taft (Rockefeller), Wilson (Morgan), Harding (Rockefeller), Coolidge (Morgan), Franklin Roosevelt (Harrison – Kuhn / Loeb Rockefeller) ”. Jednocześnie praca M. Rothbarda może nieco upraszcza historię rozwoju instytucji finansowych w USA, biorąc pod uwagę tylko konflikt między Morganami i Rockefellerowie. W tworzeniu FED i w historii finansowej USA w pierwszej połowie XX wieku ważną rolę odgrywały i inne grupy finansowe słabo powiązane z Morganami i Rockefellerami.

Temat odziedziczonych kapitałów w przeszłości i obecnie na Zachodzie jest bardzo słabo opisany w literaturze naukowej i w mediach, dlatego dużą trudność przedstawia sobą oddzielenie „kalifów na godzinę” od tych, których rodziny na poważnie i na długo pozostają w świecie finansów, dlatego określenie rozmiarów realnych kapitałów rodzinnych obecnie nie jest możliwe. Tak, wiele napisano o tym, że magazyn Forbes i inne współczesne publikacje masowe uwzględniają tylko kapitały nowobogackich, ale nie rozważają głównych, tj. dziedziczonych majątków finansowej oligarchii Zachodu, nagromadzonych na przestrzeni wieków. F. Morton pisze o Rothschildach, że „nazywanie tej rodziny jako zamożnej jest zbyt banalne. Majątek rodziny Rothschildów w Anglii, i we Francji po prostu wymyka się opisowi ”(jeszcze przesłanie Mayera Rotszylda mówiło, że „skromność prowadzi do bogactwa ”i nigdy nie należy opisywać majątku rodzinnego, wielkość jego majątku nigdy nie powinna zostać ujawniona, spory między braćmi muszą być rozwiązywane w rodzinie, przy zachowaniu jedności rodziny; Mayer Rothschild zapisał w testamencie, że „córki, zięciowie i ich spadkobiercy nie mają udziału w istniejącej firmie Rothschild & Sons … oni też nie mają prawa sprawdzać stanu spraw w / w firmy, żądać wglądu do ksiąg przychodów, dokumentów, spisów inwentaryzacyjnych itp.; również Nathan Rothschild w swoim testamencie prosił żeby „Wszyscy krewni we Frankfurcie czy Londynie zjednoczyli swoje wysiłki na rzecz jasnego wykonania woli przedstawionej w testamencie i nie występowali o żadne dodatkowe informacje, a także nie wymagali przedstawiania jakiegokolwiek sprawozdania księgowego ”) (Morton F., 2010).F. Landberg w książce „ Bogacze i super bogacze. O autentycznych władcach Stanów Zjednoczonych Ameryki ”- stawia pytanie : „Czy zniekształcamy fakty, biorąc pod uwagę całość stan całej rodziny, a nie jej indywidualnych właścicieli? Fakty byłyby rzeczywiście zniekształcone, gdyby każdy z spadkobierców tego stanu poszedł swoją własną drogą, a mimo to badacz rozważał je zbiorczo. Ale Dupont, podobnie jak inni bogaci spadkobiercy nie poszli własną drogą; nie bacząc na walki pomiędzy poszczególnymi członkami rodziny, wszyscy działali jako jeden zespół. … kuzyni i siostry są ściśle powiązani siecią rodzinnych holdingowych firm i funduszy powierniczych, które pod jednym skoncentrowanym przywództwem rodzinnym zabezpieczali jednolitą organizację pracy przedsiębiorstw rodzinnych. Gdyby tak się stało, że do każdego z członków tej pokrewnej grupy podchodzono by z finansowego punktu widzenia jako do jednostki pojawiłoby się niebezpieczeństwo przeinaczenia faktów. W tym wypadku bylibyśmy wprowadzeni w błąd, bo tylko widzielibyśmy niewielką część wierzchołka ogromnej góry lodowej, a jej zasadnicza masa pozostałaby ukryta pod powierzchnią”. I dalej: „Coraz mniejsza liczba rodzin wpływa na gospodarkę kraju, chociaż stan majątków dzieli się na coraz większą liczbę spadkobierców. Dziś Dupontów, Rockefellerów i Mellonów zrobiło się więcej niż w 1900 roku, ale każdy z nich ma swój udział w zwiększonym centralnym majątku „(Landberg F., 1971).

Historia wielkiego kapitału prywatnego jest potrzebna nie tylko dla znajomość przeszłości, ale także lepszego zrozumienia współczesnego świata , gdyż wiele z rodzin, które odegrały znaczącą rolę w świecie finansów Zachodu w minionych stuleciach, zachowują swoje znaczenie do dziś. Należy mieć nadzieję, że praca ta posłuży jako podstawa do dalszych badań na ten temat.

Autor: Aleksander W. Paczkałow

Tłum. za zgodą autora: PZ

__________________________________

Szerzej o polskim wydaniu:

https://wydawnictwowektory.pl/pl/p/Finansowe-dynastie-architekci-globalizmu-/232

https://www.youtube.com/watch?v=x_49vSCgzWg

19 Komentarzy

Filed under Polityka

19 responses to “Dynastie finansowe – architekci globalizmu ( cz. 2)

  1. Pingback: Dynastie finansowe – architekci globalizmu (cz. 2) | WIERNI POLSCE

  2. Pingback: Dynastie finansowe -architekci globalizmu | Biologiczno-Historyczna Socjologia Krytyczna

  3. Pingback: Krótka i zwięzła rzecz o banksterach… – blog polski



  4. Rodzina Rothschildów finansowała nie tylko wojny, ale opiekowała się i nadal opiekuje finansami Watykanu, co docenił papież Grzegorz XVI honorując barona Carla Mayera von Rothschild Orderem Świętego Jerzego.

    Bractwo Piusa X także jest finansowane przez rodzinę Rothschildhttp://mauricepinay.blogspot.com/2012/11/the-rothschild-gutmann-money-behind.html

    Któż lepiej niósłby misję syjonizmu niż żydo-chrześcijaństwo i Kościół (?).

    Polubione przez 1 osoba

    • Dobre. Takie pieniądze 500 bilionów na memie, tak samo jak tutaj Gates na fejkach miał mówić na uniwersytecie USA, że potrzeba ukatrupić ludzi bo jest ich za dużo na Ziemi dobrze, że D. Kosiur przeprosił i wykasował te brednie parę miesięcy temu. Tymczasem majątek zmarłego Rockefellera wynosił 45 mld USD i głównie pochodził z ropy gdzie przecież na liście najbogatszych Forbesa Rockefeller zajmował siódme miejsce. Ludzie kiedy wy w końcu przestaniecie zachowywać się jak dzieciaki ze żłobka. Jakaś książka Rosjanina a kto ją weryfikował?
      Pośmiać się zawsze można.

      Polubienie

  5. Borgi

    Tutaj też jest Rothschild i Rockefeller jak to pisano do niedawno na pewnym schwarzwaldzkim blogu i nie tylko.
    Franciszek całuje ręce Rothschilda i Rockefellera. Takie to żałosne, ale można się pośmiać z wyznawców spiskowych teorii.

    Polubienie

  6. Tweet Snowdena.

    Panowie Kosiur czy paziem mogą skomentować tweet Snowdena na temat BTC bo chyba taka opinia Snowdena nieco was zmartwi, którego przecież lubicie no chyba, że nie lubicie a popiera Snowden adopcje BTC w wielu krajach gorąco popiera.
    Przecież nawet wasz Baćka kopie BTC na Białorusi. Działa tam piękna kopalnia BTC i kasę Baćka trzepie bo BTC doszedł już do 50 tys. USD no dziś była malutka koretka.
    Tweet Snowdena.
    ——————————–
    Edward Snowden
    @Snowden
    Today Bitcoin was formally recognized as legal tender in its first country.

    Beyond the headlines, there is now pressure on competing nations to acquire Bitcoin—even if only as a reserve asset—as its design massively incentivizes early adoption.

    Latecomers may regret hesitating
    ———————————————
    Panowie paziem i Kosiur co na to. Pewnie jak na lato.Nawet nie skomentowali fani Baćki, jak Baćka wziął 1 mld USD od MFW na walkę ze skutkami pandemii na Białorusi, wszak takie niewygodne informacje na WPS1 się nie publikuje hi hi.

    Polubienie

  7. Tweet Snowdena.

    @ Tweet Snowdena.
    Nie komentujemy wszystkich głupot zamieszczanych w powszechnych żydo-mediach, ani głupich komentarzy na stronie WPS.
    ———————–
    No tak cała prawda i tylko prawda jest na WPS1 a oczywiście prawda, która nam nie pasuje jest jedynie w żydowskich mediach i to oczywiście gówno prawda bo prawda jest tylko po stronie naszej.
    ————————-
    O należnych pieniądzach z MFW dla Białorusi tu (i nie są to pieniądze na walkę z fałszywą pandemią, ale przyznawane zgodnie z formułą funkcjonowania MFW): https://businessinsider.com.pl/polityka/bialorus-dostala-prawie-1-mld-dol-z-mfw/lc3ks87
    ————————————
    Zgoda panie Kosiur tylko to są ciągle żydowskie pieniądze do których jak piszecie trzeba mieć obrzydzenie i nieważne dlaczego MFW przyznał je Białorusi ważne, że Łukaszenka nie powiedział, że nie weźmie a mógł tak powiedzieć. Zresztą nie jest to gotówka tylko można z niej skorzystać jedynie na walkę ze skutkami pandemii. Pula dla Białorusi wyniosła prawie 1 mld USD.
    Po trzecie.
    Kolega Białoruskiego prezydenta tak popiera szczepienia, że nawet gubernatorzy w Rosji przymuszają ludzi do szczepień i jakoś to Łukaszence nie wadzi, a jedynie czepił się zachodu, że robi sobie komedię z pandemią.

    Po ostatnie
    https://www.benchmark.pl/aktualnosci/prezydent-bialorusi-zacheca-dobudowania-kopalni-kryptowalut.html
    Poczytaj pan sobie u góry, ale przecież to nieprawda bo nie zgadza się z pana pojmowaniem świata zewnętrznego. Może pan kupić bilet i pojechać na Białoruś, aby zwiedzić kopalnię jaka tam pracuje i kopie dla Białorusi BTC. Pewnie i tak pan nie pojedzie.
    Spodziewałem się od pana bardziej merytorycznej odpowiedzi. Pozdrawiam.

    Polubienie

  8. Tweet Snowdena

    To są słowa Baćki i proszę to sobie sprawdzać w mediach białoruskich skoro żydowskim pan nie wierzy panie D. Kosiur.
    Cytat – prezydent Łukaszenka do Białorusinów.
    ——————
    „Zacznijcie kopać kryptowaluty czy jak to się nazywa. W kraju jest wystarczająco dużo prądu.”

    Polubienie

    • Tweet Snowdena

      Panie Kosiur całość wystąpienia Łukaszenki o czym tu piszę jest na telegramie. Potrafi pan ściągnąć telegram a link do wystąpienia prezydenta Białorusi ma pan w linku, który podałem.
      ——————————————————————
      Fragment po białorusku.
      Лукашенко: Чем в Польше клубнику собирать, так лучше здесь криптовалюту майнить
      t.me/pul_1
      /3427
      Nieprawdę piszą żydowskie media to niech pan na telegramie posłucha Baćki, ale i wtedy pan nie uwierzy bo do was prawda nie dochodzi bo żyjecie złudzeniami i marzeniami na temat Baćki.

      Polubienie

  9. paziem

    Psycholu spod Zamościa, zwany trollem Piotrem:

    Oto jedynie fragment twojego trollowania i spamu

    jinks-pier-gorgi
    jiknks@onet.pl
    185.54.59.47

    Tweet Snowdena
    aaa@onet.pl
    185.54.59.47

    Tweet Snowdena
    a44444@onet.pl
    185.54.59.47

    Tweet Snowdena.
    Tweet@onet.pl
    217.182.175.74

    Tweet Snowdena.
    robi@onet.pl
    164.132.163.139

    jinks-pier-gorgi
    jinks@wp.pl
    147.135.255.104

    Myślę, że trzeba będzie coś z tym zrobić tak żebyś to poczuł !

    Polubienie

  10. Piotr

    Paziem nie ma mowy o żadnym trollowaniu bo pisze merytorycznie dla ciebie każdy troll bo ma inne zdanie jak ty. Jutro idę na policję zgłosić zastraszanie mnie na tym portalu przez adm paziem.

    Polubienie

    • @Piotr

      A nie obawiasz się, że będą cię prześladować nocne – nie, nie zmazy, a zmory?
      Jeśli masz poważnego pietra, to poproś na komendzie o ochronę – tak to już jest, gdy „na złodzieju czapka gore”. Ale my internetowym ścierwem się nie zajmujemy, żadna to satysfakcja.
      Nie mniej możesz rozważyć napisanie testamentu, w końcu jesteś wyszczepiony.

      Polubione przez 1 osoba

    • paziem

      Idź koniecznie psycholu, gdyż ja też idę, tylko, że w piątek, bo jutro jestem zajęty.

      Polubienie

  11. Pingback: Krótka i zwięzła rzecz o banksterach … | WIERNI POLSCE

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.